Wygląd
Długość 25-35 mm, ciało owalne, nieco wydłużone, czarne z białymi plamami na bokach odwłoka, czułki, pokrywy skrzydłowe i odnóża brunatne.


Pokarm
Chrabąszcz żywi się liśćmi różnych drzew liściastych, a jego larwy żerują na korzeniach; mogą uszkadzać system korzeniowy młodych roślin; z punktu widzenia człowieka są szkodnikami szkółek, upraw oraz trawników

Warunki naturalne

Ukształtowanie poziome
Azja stanowi - po Europie - najbardziej rozczłonkowaną część świata. Średnia odległość od morza wynosi tu 756 km, maksymalnie ok. 2360 km. Są to wartości największe wśród wszystkich części świata, będące efektem przede wszystkim jej wielkiej rozciągłości równoleżnikowej i południkowej. Łączna długość linii brzegowej Azji wynosi 70,6 tys. km i ustępuje tylko Ameryce Północnej Półwyspy zajmują prawie 1/5 (19,5%) powierzchni Azji. Największe z nich to: Półwysep Arabski (27330 tys. km2, Półwysep Indochiński (2174 tys. km2), Indyjski (2088 tys. km2), Azja Mniejsza (501 tys. km2), Tajmyr (400 tys. km2), Kamczatka (370 tys. km2) i Koreański (220 tys. km2).

Azja, największa część świata, położona w ogromnej większości na półkuli północnej, na półkuli południowej leży tylko część Archipelagu Malajskiego. Wraz z Europą tworzy wspólny, wielki kontynent - Eurazję o łącznej powierzchni ok. 44,5 mln km2. Azja wraz z Europą i Afryką, z którą łączy się na południowym zachodzie wąskim Przesmykiem Sueskim (szerokość ok. 120 km), zaliczana jest do Starego Świata. Granica rozdzielająca Azję od Europy, o łącznej długości ponad 3000 km, ma charakter umowny i przebiega w przybliżeniu od Morza Karskiego wzdłuż wschodniego podnóża gór Ural, górnego biegu rzeki Ural, wzdłuż rzeki Emby, północnego brzegu Morza Kaspijskiego, następnie wzdłuż rzek: Kumy, Manycz i dolnego Donu, do Morza Azowskiego. Na północnym wschodzie wąska (ok. 35 km) Cieśnina Beringa oddziela Azję od Ameryki Północnej. Na południowym wschodzie Azję łączy z Australią szeroki pomost wyspowy.

Azja
Azja, część świata obejmująca 4/5 pow. Eurazji, największego kontynentu na kuli ziemskiej, na półkulach wschodniej (bez Płw. Czukockiego) i północnej (bez części Archipelagu Malajskiego); od Ameryki Północnej jest oddzielona Cieśn. Beringa, od Afryki — Kanałem Sueskim i M. Czerwonym, od Europy — cieśn.: Bosfor, Dardanele i morzem Marmara; umowna granica między A. i Australią przebiega między Archipelagiem Malajskim i Nową Gwineą; umowna granica lądowa z Europą biegnie wzdłuż wschodnich podnóży Uralu (na dł. ok. 3000 km), rz. Embą, brzegiem M. Kaspijskiego i Obniżeniem Kumsko-Manyckim do M. Czarnego; od północy A. oblewa O. Arktyczny, od zachodu — M. Śródziemne, od wschodu — O. Spokojny, od południa — O. Indyjski; pow. 44,4 mln km2 (łącznie z M. Kaspijskim) — ok. 30% pow. lądowej Ziemi; skrajnymi punktami lądowej części A. są przylądki: Czeluskin 77°43 N, Piai 1°16 N, Baba 26°04 E, Dieżniowa 169°40 W; największa rozciągłość południkowa 8400 km, równoleżnikowa 8590 km.

Ogon u gekonów utracił funkcję pomocniczego narządu ruchu, stał się on u niektórych gatunków rezerwuarem tłuszczu, u innych posiada fałdy skórne, umożliwiające lepsze przyleganie im do podłoża i zacierające kontury ciała gekona. Wiele gatunków ma zdolność odrzucania ogona i jego regeneracji.Gekony wydają głośne dźwięki, często dające się przedstawić sylabami, np. gek-ko (stąd pochodzi nazwa rodziny).

Osioł azjatycki
From Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania


Onager, osioł azjatycki (Equus hemionus) – ssak z rodziny koniowatych, z grupy osłów, dzikich osłów azjatyckich.
Wysokość w kłębie do ok. 140 cm, masa ciała 200-350 kg, sierść bułana, na brzuchu biaława, uszy krótsze niż u osłów, ogon od połowy porośnięty długimi włosami. Zamieszkuje pustynie Mongolii, Iranu, Pakistanu i Indii, w przeszłości także Syrii. Jest zagrożony wyginięciem.

http://www.teachertube.com/v.php?viewkey=512ad3b1217e43072b9d

Filipiny jest to państwo wyspiarskie położone w Południowo-Wschodniej Azji, nad Morzem Południowochińskim i Oceanem Spokojnym. Składa się z 11 dużych wysp i 7096 mniejszych wysepek, ułożonych w kształcie trójkąta o wierzchołku skierowanym ku północy. Po stronie wschodniej, wzdłuż wybrzeży wysp ciągnie się Rów Filipiński głębokości 10 540 m, jeden z najgłębszych rowów oceanicznych. Powierzchnia kraju wynosi 300 tys. km kwadratowych. Stolicą Filipin jest Manila.

Archipelag wysp filipińskich leży na szelfie, miejscami bardzo płytkim. Znajduje się w obrębie nieustabilizowanej strefy brzeżnej Pacyfiku, nawiedzanej trzęsieniami ziemi. Wyspy Archipelagu Filipińskiego zbudowane są ze skał magmowych i metamorficznych (wyspy Mindanao, Mindoro, Palawan) oraz osadowych (pozostałe wyspy). Największymi wyspami archipelagu są: Luzon, Mindanao, Samar, Cebu, Panay, Palawan i Mindoro. W rzeźbie powierzchni dużych wysp dominują góry ciągnące się z północy na południe. Najwyższy szczyt Mt Pulog (2934 m.n.p.m.) leży na wyspie Luzon. Na wyspach znajduje się 14 czynnych wulkanów, bardzo aktywnych. Wzdłuż wybrzeży występują rafy koralowe, a płytkie zatoki i płaskie odcinki wybrzeża porasta roślinność namorzynowa. Klimat wysp filipińskich jest monsunowy wilgotny i gorący. Rzeki są krótkie i na dużych wyspach tworzą dość gęstą sieć. Większymi jeziorami są: Laguna de Bay (część dawnej Zatoki Manilskiej), jezioro Tall pochodzenia wulkanicznego i Lanao pochodzenia tektonicznego.

Wyspy filipińskie zasiedlane były przez ludność przybyłą z Indochin, południowych Chin, wysp Archipelagu Malajskiego od VII w. p.n.e. Zostały odkryte przez Ferdynanda Magellana w 1521 r. i nazwane przez niego Wyspami św. Łazarza. W 1542 roku rozpoczęła się hiszpańska kolonizacja i wówczas nazwano je Filipinami od imienia króla Filipa II. Hiszpanie panowali na wyspach ponad 330 lat. W 1898 r. Filipiny znalazły się pod panowaniem Stanów Zjednoczonych i dopiero w 1946 r. stały się niezależną republiką.

Walorami turystycznymi Filipin są piękne plaże, malownicze krajobrazy górskie, wulkany oraz różnorodność kulturowa i etniczna ludności.

Przez pierwsze kilka miesięcy jedynym pożywieniem młodej pandy jest mleko matki, które na początku ssie 6-14 razy dziennie, za każdym razem do pół godziny. Młode pozostaje w schronieniu przez 4-7 tygodni. Matka opuszcza kryjówkę tylko po to, aby zaspokoić głód i pragnienie. Opuszczać schronienie z młodym zaczyna wtedy, gdy porasta on futrem i otwiera oczy (pomiędzy 45-48 dniem). Jednak młode nie potrafi wtedy jeszcze chodzić, przez co matka musi go nosić. Około 5-6 miesiąca życia młoda panda zaczyna żywić się bambusem. Definitywne odsadzenie następuje około 8-9 miesiąca. Związek matki z młodym trwa jednak nadal. Rozstają się po około 18 miesiącach. W ten sposób samica może odchować jedno młode co 2-3 lata[1]. Młode pandy, które rozpoczynają samotne życie, często padają łupem lampartów lub dzikich psów. Dopiero w wieku 30 miesięcy, kiedy panda waży już około 80 kg, przestaje mieć jakichkolwiek naturalnych wrogów.

http://www.youtube.com/watch?v=Eglov60fe4Q